The making of...

Vandaag is een bijzondere dag... Ja natuurlijk, de Sint komt hoor ik u al denken. Maar voor ons hier is er nog een andere reden. Die dag, 5 jaar geleden, kwam onze koning namelijk naar onze stad. Gezien wij in Ronse wonen is dat heel wat en dus hadden manlief en ik afgesproken tijdens de lunchpauze toch eens te gaan kijken. We zijn er echter nooit geraakt... 

Die dag namelijk kreeg ik een smsje 'er staat een bericht voor u in het portaal'. Dat smsje dat kwam van UZ Jette, dat portaal, daar volgden we al 4 jaar alle instructies en berichten op. Maar die dag, 5 jaar geleden, stond er 'proficiat u bent zwanger'. 

De mooiste woorden die we konden lezen, veel mooier dan het bezoek van onze koning dat kan u zich wel voorstellen. Want na 4 intense, spannende, hormoonrijke, ontgoochelende jaren waren we eindelijk zwanger van ons 2e wondertje. Want officieel wisten we toen nog niet dat het er 2 tegelijk zouden zijn, al voelde ik dat instinctief wel al aan. Toen mijn zus mij voor kerst een tutje cadeau deed zei ik nog al lachend, ik ga er 2 nodig hebben hoor. En toen manlief begon te huilen toen de gynaecoloog 2 hartjes hoorde, toen kon ik alleen maar denken  'ik voelde het al, ik wist het al'. Een zalig gevoel. 

Nu vraagt u zich af, waarom ik dit nu neerpen. Wel... Zoals u weet ben ik al een hele tijd ziek thuis, ik ben volledig over alle mogelijke grenzen heen gegaan. Ik vertelde onlangs mijn verhaal en tja die ivf/icsi-behandelingen die lagen misschien wel deels mee aan de basis. Het eerste negeren van alle rode lichten. Maar wij waren niet alleen, de wachtzaal zat daar telkens volledig vol. Rondom mij hoor ik steeds vaker mensen die hetzelfde traject moeten doorlopen en toch, toch wordt er quasi nooit over gesproken. En net dat, dat is zo belangrijk. Als je het bespreekbaar maakt dan zal die ene tante misschien niet (goed bedoeld) vragen wanneer dat 2e er nu eindelijk komt, niet wetende dat je net een sterretje verloren was. Want bespreekbaar was het niet. 

Het is ook niet evident om als 23-jarige te beseffen dat natuurlijk kinderen krijgen er niet in zit. Toen we de route der kunstmatige inseminatie op gingen, wist quasi niemand dat, zelfs de ouders niet. En wanneer we vol trots na 4 jaar konden vertellen dat onze L. op komst was kon niemand bevatten wat we daarvoor hadden moeten doen. Na 13 maand borstvoeding probeerden we opnieuw, want we wilden zo graag een brusje voor die grote schat van ons. Hij vroeg er ook naar na een tijdje, huilend na school 'mama al mijn vriendjes hebben een broer of zus en ik ben alleen, waarom'. Ik hoef niet te zeggen dat mijn hart in duizend stukken brak... 

Maar we gingen door, nog eens 9 inseminaties en dan yes zwanger! Om na een paar weken tijdens het passen van een zwangerschapstrui telefoon te krijgen 'sorry mevrouw maar u gaat het verliezen uw bloedwaarden zijn niet goed'. Krak. Weer in duizend stukken. En weer hielden we dit grotendeels voor onszelf, we vertelden wel iets, maar nooit alles. Waardoor het nog moeilijker werd voor onze omgeving, collega's, familie etc om te bevatten wat er nu gaande was... 

Maar we bleven gaan, we gingen een nieuwe weg op, die van ivf/icsi. Een weg met 1000en euro's aan injecties, hormonen, bloedafnames om de 2 dagen, echo's op alle mogelijke momenten, kille berichten in portalen, een lek gepikte buik en kapot gepikte armen, een kunstmatige menopauze en een kijkoperatie. We legden de weg af en gingen verder want onze droom opbergen dat konden we gewoon niet. En gelooft u mij, niemand in deze situatie kan of wil die droom opbergen. Ondanks alle adviezen van mensen rondom jou. Tenzij het je overkomt kan je niet inschatten welke impact het heeft om geen kinderen te kunnen krijgen op de leuke manier. 

We hadden onszelf voor genomen dat dit de laatste keer zou zijn, we waren op, mentaal, lichamelijk, relationeel. We waren op... En toen, die 6e december kregen we het leukste berichtje dat de Sint maar kon brengen.

Ik heb de laatste jaren al met een paar taboes te maken gekregen, burn-out en IVF. Als ik met mijn kleine blog ergens iemand een gevoel van herkenning kan geven, iemand een hart onder riem kan steken of iemand kan aansporen erover te praten met die dochter of vriendin die het zelfde mee maakt, wel dan is mijn opzet geslaagd... Laat het ons bespreekbaar maken, het zou zoveel makkelijker zijn om tijdens die mallemolen je hart écht te kunnen luchten. Gewoon even ventileren, even kunnen uitleggen hoe jaloers je eigenlijk bent op de drukte van een gezin met kinderen, hoe moeilijk het is en hoe gelukkig je bent als het dan eindelijk lukt. Elk kind is een prachtig wonder, maar geloof me een kind via een kunstmatige route, dat is een mirakel voor de ouders.