Could sewing be my therapy...

Mijn liefde voor de naaimachine ontstond bijna 30 jaar geleden op zolder bij mijn grootmoeder, die was namelijk naaister en met veel plezier maakte ze matching outfits voor mijn moeder, zus en mezelf. Ja we waren de 'twinning is winning trend' heeel ver vooruit. Dus ik wilde mee doen en maakte de meest gekke creaties voor mijn kleinere zus en mijn barbies. Echt stevig was het niet maar zowel de zus als de barbies waren blij 😉

Toen volgden de brei en haaklessen op school en daar kon ik rekenen op heel wat gezucht en meewarige blikken van de juf want ik bleek het niet te kunnen, ik werkte te verkrampt (waouw van toen al zo verkrampt). Ik mocht werkjes half afleveren want het zou niet lukken. Stiekem ben ik dus extra blij dat de twins voor kerst een gehaakte tractor en een gehaakte elf kregen van mij. Zie wel dat ik het kan...

Maar dat naaien, die liefde flakkerde pas weer op toen L een jaar of 2-3 was. Schoonmoederlief was immers ook een naaister en ik moest toegeven dat ik dat dus nog niet kon. Reden genoeg om het te leren dus. Ik volgde een lessenreeks 'naaien voor beginners' bij Creasis en hup ik was vertrokken. Veel tijd had ik niet want de combinatie werk, gezin, bijberoep, ouderraad, ivf-traject etc vroeg redelijk wat van mijn tijd. Maar ik maakte wel redelijk wat voor zoonlief tot beddengoed toe!

Toen ik zwanger was van de twins laaide de goesting om zelf dingen te maken weer ferm op en dus maakte ik doopsuikerzakjes en dekens en pyjama's die zo klein waren maar toch zoveel te groot voor mijn dochtertje van amper 1,8kg. Ze hebben het dus bijna niet gedragen. En toen ze eenmaal geboren waren was er geen tijd meer om naar het toilet te gaan, laat staan achter mijn naaimachine te kruipen.

Maar nu, nu is het licht dus uit gegaan in mijn hoofd voor de 2e keer en nu moet ik op zoek naar dingen die mij energie geven. En rarara wie er van onder het stof komt piepen, juist, mijn naaimachine... Ik werk doordachter nu, enkel wat ze zullen dragen in stofjes die echt hip zijn, en ik hou rekening met mijn grootste vijand momenteel, de pijn. Ik naai dus veel minder fanatiek, niet meer tot een stuk in de nacht om toch maar iets af te hebben voor de volgende dag, neen, in functie van mijn lichaam. En gelooft u mij, dat is best wel heel moeilijk. Maar met trots kan ik zeggen dat de outfits voor onze fotoshoot zelf genaaid werden evenals de outfit voor de feestdagen en de pyjama's als kerstcadeau. En nu maakte ik een rugzak. Een handtas gaat namelijk niet meer met mijn zere nek en schouders dus maakte ik een rugzak. Zomaar, voor mezelf, om mijn energie terug te vinden. Want deze strijd win ik, niet de pijn. Er zal tijd overgaan, dat is een feit, maar ik geef niet op! Dus zal ik hier met gepaste trots mijn naaisels posten...