Weekendje weg 2.0

Het lijkt een jaar geleden maar toch is het pas een maand geleden dat we besloten even op lang weekend te gaan. Iets waar ik enorm nood aan had, even weg van alles en iedereen. Gewoon ons vijfjes, veel wandelen en ons afsluiten van de buitenwereld... We kozen voor de prachtige Moezelstreek. Geen telefoons, zelfs geen bereik, familietijd en heerlijke wijn... Het was zalig (op de afschuwelijke bedden na die mij een geblokkeerde rug bezorgden). 

Het was een weekend waarvan we besloten dat er nog moesten volgen, maar in de verste verte had ik niet kunnen bedenken dat we ons amper 3 weken later in quasi dezelfde omstandigheden zouden bevinden, alleen met een scherper randje...

Dé Corona, zoals mijn twins zeggen, kwam als een tornado ons huisje binnen gevlogen zoals het in alle huizen binnen vloog. Toegegeven de eerste dagen voor de 'lockdown' was ik allesbehalve te genieten. Ik kon het gewone dagelijkse leven al niet aan, laat staan deze versie ervan. Dus besloot ik het anders aan te pakken en de positieve punten te zoeken. Elke keer ik eentje toevoeg in mijn mentale lijstje, krijg ik automatisch een glimlach... 

Want er zijn veel voordelen hoor als u zoekt... 

- Zo heb ik persoonlijk veeeel minder strijk nadat manlief na 2 dagen doorhad dat een T-shirt voor thuis meer dan OK is. De kinderen die dragen enkel buitenspeelkleren dus nieuwe tussenseizoenskledij hoef ik al niet te kopen. Nieuwe schoenen voor mezelf? Teenslippers will do perfectly, thank you very much. 

- Ik heb mij zoals zovele dames achter mijn naaimachine gezet om mondmaskers te maken, alle biais en spoelen die ik nog liggen had zijn dus ook op nu. Nieuwe start voor de spoelen.

- ik kan nu hele dagen naar de fantastische uitspraken van mijn kinderen luisteren oh jee... (een korte anekdote tussen haakjes... We staan aan de afwas E en ik. 'mama jij bent de allerliefste van de hele wereld' - jij bent ook de allerliefste hoor liefje - 'ik zou alles voor jou doen mama' - oh echt ?- 'ja maar nu heb ik geen zin meer om af te drogen dus ik ga stoppen' 

... Werkelijk 4, 5 jaar 😅)

- De natuur herstelt zich zo stilletjes aan en de mensen staan plots weer stil... We gaan wandelen en krijgen zo waar van iedereen 'een goeiedag' (op anderhalve meter welteverstaan - de mensen die we vandaag vriendelijk kruisten de kids en ik, gingen plots wel iets sneller stappen toen V luid vroeg 'of wij nu de corona hadden mama' - oh hemeltje). Iets wat je voorheen enkel in het buitenland zag maar zeker niet bij ons. Buren hebben weer tijd om een praatje te maken... Noem maar op

Versta mij niet verkeerd, ik ben bang. Ik ben bang dat iemand die mij dierbaar is ziek zal worden, ik ben bang dat ik ziek word en dan mijn kinderen niet meer mag knuffelen. Ik ben bang voor de economische schade hierna. Ik ben bezorgd om vriendinnen die in de eerste lijn staan in de zorg, of die in het onderwijs staan. Bezorgd om zovele mensen... 

Maar als ik mijn gezin rust wil geven en het zelf mentaal én lichamelijk vol wil houden, dan moet ik loslaten en focussen op de positieve punten. Want behalve dat, anderen helpen en in mijn kot blijven is er werkelijk niks dat ik doen... 

Dus in deze turbulente tijden, veel moed en zoek het positieve in elke dag. Al is het maar 1 klein iets, 1 glimlach is beter dan geen!