Op de schoolbanken...

Waouw, wat is het lang geleden dat ik hier nog even iets kwam neerpennen... Het zijn een paar heftige maanden geweest met weinig ruimte om even op adem te komen, laat staan een blogje te schrijven. Maar hier ben ik dan, klaar om jullie op de hoogte te brengen van de 2 nieuwe grote avonturen die ik /wij aangegaan zijn...

Gisteren werd een groot hoofdstuk officieel afgesloten, maar eigenlijk was het nieuwe hoofdstuk al stilletjes beginnen lopen. Ik zit namelijk terug op de schoolbanken... Jaja u leest het goed, een studentje van bijna 40 met 3 prachtkinderen... 

Dat mijn huidige job mij niet gelukkig maakte, dat hadden die 2 burn-outs al bewezen. Maar dan komt de vraag, wat dan wel ? Waar kan ik voldoening uit halen, wat geeft mijn professioneel leven weer zin en kleur? Waar kan ik een verschil maken? Mijn passie voor talen en de goesting om dingen door te geven en aan te leren hebben ervoor gezorgd dat ik nu een opleiding volg voor leerkracht secundair onderwijs Frans. Best spannend! In een wereld waar vooral de engelse taal de klok slaat en de meesten een hekel hebben aan de taal van Molière, toch Frans willen geven... Ben oui, pourquoi pas? Ik kies blijkbaar nooit voor de gemakkelijkste route... 

Die studies in combinatie met chronische pijn, de aanhoudende vermoeidheid en een druk gezin, dat, dat had ik een beetje onderschat... Het zijn heel heftige weken en maanden geweest en regelmatig had ik zin om de handdoek in de ring te gooien. Zeker vlak voor dat ene examen toen ik plots een black-out had... Want gelooft u mij, studeren dat gaat toch echt veel gemakkelijker als je 20 bent zonder extra balast 😉 maar ik doorstond mijn 1e semester (met glans durf ik zeggen) en ik wacht vol spanning op de resultaten van dat 2e semester (vermoedelijk met iets minder glans maar dat is ok).

Maar het komt goed, ik heb mijn achterban die mij steunt, een gans team van dokters etc dat achter mij staat en de enorme goesting om dit te doen slagen! Het zullen drie pittige jaartjes zijn en ik zal die tijd zeker ook nog nodig hebben om verder te herstellen en te leren leven met wat kan en niet meer kan, maar ik ben ervan overtuigd dat dit de juiste richting is voor mij. 

Elke gebeurtenis op jouw weg is er om iets van bij te leren en ik heb al heel veel bijgeleerd. Maar bovenal heb ik mezelf en mijn grenzen leren kennen tijdens deze hele crisis en dat was exact wat ik nodig had! Ik kan nu alleen maar met opgeheven hoofd en frisse moed verder gaan en er iets van proberen maken!

Het 2e grote avontuur? Dat schrijf ik in een nieuw blogje 😉