Eetbare kerstcadeautjes

Voel je het? De feestdagen staan nu echt wel voor de deur... iedereen begint naarstig te zoeken naar cadeautjes, menu's, feestkledij... maar ik niet. Zo een chaoot als ik heel vaak ben, zo gestructureerd ben ik als het over kerst gaat. Tegen begin december had ik op een paar stuks na al alle cadeautjes in huis. Ik heb namelijk een hekel aan die drukte nu in de winkels, geef mij maar rustig (voor zover dat in hemelsnaam mogelijk is met drie kids ;-)) cadeautjes shoppen. Maar er zijn ook die andere cadeautjes, de eetbare :-) en die moeten nu allemaal gemaakt worden natuurlijk. De gadjoerkes werden al gebakken, maar gisteren maakte ik nog een paar zaken. Vooreerst orangettes, heeeel veel werk maar oh mijn hemel zo lekker. Ik geef eerlijk toe dat ik niet durf beloven dat ze nog bij de eindejaarscadeautjes zullen zitten, heel grote kans dat ze al op zijn ;-) L was er alvast gek op en V nam er heel geniepig eentje en ging het onder de tafel gaan oppeuzelen, na een paar minuten vergezeld van zijn zusje. Het was een koddig zicht, twee kleuters vol chocolade onder de tafel die pardoes hun ogen dichtknepen toen ik ze zag... (V zijn manier van zich verstoppen momenteel). Hi-la-risch. Verder maakte ik ook advokaat en met de eiwitten dan meteen maar meringues ook, ah ja... witte en groene kerstboompjes. De eerste keer dat ze zo goed lukten... morgen hoop ik nog fudge te maken en dan kan ik alles beginnen verpakken in zakjes en potjes. Ik kijk er al naar uit en ik hoop dat mijn grootouders er blij mee zullen zijn... want zo een mandje zelf gemaakte lekkernijen, dat is mijn manier om hen te bedanken voor alles.
Vandaag gaf L met de muziekschool een optreden voor Music for Life, trotse ouders ah ja wat had je gedacht! Toen ik even later in de auto zat met de drie kids wilden ze een verhaaltje. Nu verzon ik deze zomer een verhaaltje over een lief heksje dat ik af en toe opnieuw vertel en bijwerk. Toen ik vandaag een stilte liet voor haar naam, vulde Emma spontaan aan met "Wippelneus". Hoe zalig is dat, een tweejarige die meteen weet waarover het gaat en zo opgaat in het verhaal... wat kan het leven van een kind toch mooi en onbezorgd zijn. En dan weet je weer, volgend week een weekje vakantie dus een weekje echte gezinstijd en genieten van al die kleine dingen...