Green green grass of home
Ik heb veel te vertellen vandaag, het was dan ook al een hele poos geleden natuurlijk...
We hadden er al een begin mee gemaakt met die andere levensstijl maar door de hectische drukte van het dagelijks leven in een groot gezin was dat eigenlijk een beetje naar de achtergrond geschoven. Nu ik even thuis ben, kan ik de draad weer opnemen waar die gevallen was.
L, mijn eeuwige enthousiaste uitvinder, hoorde ons praten over een reportage over voedselverspilling/afval (op canvas of één) en kroop meteen achter zijn bureau om de voedselmaker uit te vinden. Een vernuftige oplossing die alle voedsel en afval weer in oorspronkelijke staat herstelt. Ik heb even moeten bijsturen en zeggen dat een appelcake nooit als appels, ei, bloem, boter en suiker kan terugkomen. Dat werd beloond met een verwarde blik en een nieuwe trip naar zijn bureau om de plannen bij te schaven. Zalig kereltje die bijna 9-jarige van ons!
Maar we proberen ook realistisch te blijven. Zo was ik voortaan niet meer met wasmiddelen maar met een eco egg. Dat is zo een waseitje waar je korreltjes in doet en dat telkens weer mee in de wasmachine gaat. Ik kreeg het cadeau voor Kerst en ben er dus superblij mee. Het enige confronterende eraan is hoeveel ik wel niet was... Op amper drie weken tijd draaide ik reeds meer dan 30 machines was... Slik... Misschien kunnen we voortaan beter in pyjama blijven de hele dag :-)
Ik zag in Dille en Kamille hele leuke droogkastballen maar die vond mijn spaarzame wederhelft nogal prijzig dus ik maakte er zelf. Met pure wol die je oprolt tot een balletje en dan laat vervilten. Deze gaan nu telkens met een paar drupjes lavendelolie in de droogkast en echt waar, de was is zacht, sneller droog en ruikt heerlijk naar de Provence. Ik moet toegeven dat ik hier heeeeel sceptisch tegenover stond, ik heb namelijk graag dat mijn was overvloedig ruikt naar zalige wasverzachter... Maar ik ben overtuigd, mijn portemonnee al helemaal en de rol PMD-zakken gaat langer mee.
Volgende stap is de voedselverpakkingen aanpakken. Wij bestellen onze groenten al bij een lokale boer en het vlees bij de lokale slager die zelf slacht (en dat wordt dan nog eens gratis aan huis geleverd ook, kan het handiger?). Nu de voorraad droge voeding aanpakken.
Een tripje naar Ikea bracht ons de nodige stress, echt waar, ga nooit maar dan ook nooit met drie vermoeide kids naar Ikea. OK, je kan ze even paaien met het feit dat ze frietjes krijgen, joepie frietjes, en nadien een appel (je hebt nu keuze tussen fruit of ijsjes en die ijsjes daar doen ze altijd een eeuwigheid over en hangen dan helemaal onder de witte smurrie), maar op het einde heb je enkel nog zin om je haar uit te trekken en ergens een contract te tekenen dat je daar nooit meer binnen gaat. Iets wat manlief ook steevast zegt, "'t was de laatste keer dit jaar"... Keep on dreaming my dear.
Maar nu dus mijn voorraadkast natuurlijk, die heb ik verder aangevuld met die superhandige voorraadpotten van de winkel waar we nooit meer gaan. Ik gebruik die al een paar jaar en makkelijker kan niet. Nu die allemaal afgewassen zijn, mag ik nog mooie etiketjes maken en dan maken we onze eerste trip naar de afvalvrije winkel. Ik denk dat we die trip maken zonder kids, iets van quality time of zo, boodschappen doen... Life with (young) kids...
We hadden er al een begin mee gemaakt met die andere levensstijl maar door de hectische drukte van het dagelijks leven in een groot gezin was dat eigenlijk een beetje naar de achtergrond geschoven. Nu ik even thuis ben, kan ik de draad weer opnemen waar die gevallen was.
L, mijn eeuwige enthousiaste uitvinder, hoorde ons praten over een reportage over voedselverspilling/afval (op canvas of één) en kroop meteen achter zijn bureau om de voedselmaker uit te vinden. Een vernuftige oplossing die alle voedsel en afval weer in oorspronkelijke staat herstelt. Ik heb even moeten bijsturen en zeggen dat een appelcake nooit als appels, ei, bloem, boter en suiker kan terugkomen. Dat werd beloond met een verwarde blik en een nieuwe trip naar zijn bureau om de plannen bij te schaven. Zalig kereltje die bijna 9-jarige van ons!
Maar we proberen ook realistisch te blijven. Zo was ik voortaan niet meer met wasmiddelen maar met een eco egg. Dat is zo een waseitje waar je korreltjes in doet en dat telkens weer mee in de wasmachine gaat. Ik kreeg het cadeau voor Kerst en ben er dus superblij mee. Het enige confronterende eraan is hoeveel ik wel niet was... Op amper drie weken tijd draaide ik reeds meer dan 30 machines was... Slik... Misschien kunnen we voortaan beter in pyjama blijven de hele dag :-)
Ik zag in Dille en Kamille hele leuke droogkastballen maar die vond mijn spaarzame wederhelft nogal prijzig dus ik maakte er zelf. Met pure wol die je oprolt tot een balletje en dan laat vervilten. Deze gaan nu telkens met een paar drupjes lavendelolie in de droogkast en echt waar, de was is zacht, sneller droog en ruikt heerlijk naar de Provence. Ik moet toegeven dat ik hier heeeeel sceptisch tegenover stond, ik heb namelijk graag dat mijn was overvloedig ruikt naar zalige wasverzachter... Maar ik ben overtuigd, mijn portemonnee al helemaal en de rol PMD-zakken gaat langer mee.
Volgende stap is de voedselverpakkingen aanpakken. Wij bestellen onze groenten al bij een lokale boer en het vlees bij de lokale slager die zelf slacht (en dat wordt dan nog eens gratis aan huis geleverd ook, kan het handiger?). Nu de voorraad droge voeding aanpakken.
Een tripje naar Ikea bracht ons de nodige stress, echt waar, ga nooit maar dan ook nooit met drie vermoeide kids naar Ikea. OK, je kan ze even paaien met het feit dat ze frietjes krijgen, joepie frietjes, en nadien een appel (je hebt nu keuze tussen fruit of ijsjes en die ijsjes daar doen ze altijd een eeuwigheid over en hangen dan helemaal onder de witte smurrie), maar op het einde heb je enkel nog zin om je haar uit te trekken en ergens een contract te tekenen dat je daar nooit meer binnen gaat. Iets wat manlief ook steevast zegt, "'t was de laatste keer dit jaar"... Keep on dreaming my dear.
Maar nu dus mijn voorraadkast natuurlijk, die heb ik verder aangevuld met die superhandige voorraadpotten van de winkel waar we nooit meer gaan. Ik gebruik die al een paar jaar en makkelijker kan niet. Nu die allemaal afgewassen zijn, mag ik nog mooie etiketjes maken en dan maken we onze eerste trip naar de afvalvrije winkel. Ik denk dat we die trip maken zonder kids, iets van quality time of zo, boodschappen doen... Life with (young) kids...
Reacties
Een reactie posten