Knipperend ochtendhumeur

Het moet gezegd, ik heb al mijn hele leven last van een ochtendhumeur. Werkelijk, die ochtenden sla ik liefst over... Maar ik heb het geluk een stralende wederhelft te hebben die dat knorrig kantje van mij elke morgen weer omver weet te blazen. Werkelijk, waar hij de energie haalt, ik weet het niet... Het viel mij deze week echter op dat onze E echt wel een mini-versie is van mezelf want uh... ja knorrig dus elke morgen. Gezellig hoor... Gelukkig hebben V en L de genen van hun papa geërfd want die buitelen al even vrolijk uit dat bed. De ochtendspits is hier dus telkens weer behoorlijk interessant en pittig te noemen :-)

Dat vrolijk opstaan is momenteel geen evidentie voor mij. Er is namelijk iets grondig mis met mijn elektriciteitskast want, u raadt het misschien al, het licht is weer fiks beginnen knipperen en valt bij wijl en tijd gewoon weer uit. Dat lichaam van mij heeft blijkbaar een punt dat het mij duidelijk wil maken. Tel daarbij een fikse zakelijke opdoffer en een knauw in mijn concentratievermogen en de bal gaat aan het rollen. Hoog tijd dus om volle gas op de rem te gaan staan.
Contradictorisch he...
Tijd zoeken en tijd maken om te beseffen wat ik nu echt wil, waar ik oprecht gelukkig van word, welke mensen ik rond me heen wil, waar ik binnen 5 jaar (die grote 4 weet u wel) wil staan. Het is allesbehalve evident en ik loop dus best vaak met mijn hoofd tegen de muur. Maar het komt goed, alles komt goed zoals manlief mij steeds inpepert. Zo een burn-out en dagelijkse pijn die nooit verdwijnt doen wat met een mens, dat is een feit. Maar opgeven, dat staat niet in mijn woordenboek.

Dus we doen voort en we proberen te beseffen hoe rijk we wel niet zijn met drie ongelooflijk schattige kinderen. OK, toegegeven, ze zijn ook best koppig en best hardhoors en misschien ook wel een beetje druk, maar oh wat zijn ze schattig (als ze slapen). Dan vertellen ze doodleuk "mama wij zijn tweelings he" - ja hoor en waarom is dat zo liefje? "omdat dat zo is mama" - ok ja, maar ook omdat jullie samen in ... "de buggy zaten"... het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Ze vreten energie die kleine deugnieten, maar wat een liefde krijg je er toch voor in de plaats...
En als dan na een helse dag vol frustraties plots 3 keer 2 warme armpjes rond jouw nek hangen die vol overtuiging "ti amo voor altijd" zeggen, dan weet je dat het écht goed komt.