Perron 9 3/4
Kent u het eerste verhaal van Harry Potter waarbij hij op zoek gaat naar perron 9 3/4? Wanneer hij vraagt aan een conducteur waar dit perron zich bevindt, lacht die hem uit. Hij stapt vervolgens naar de perrons 9 en 10 en hoort andere tovenaars in spe zeggen dat hij door de muur moet lopen om op perron 9 3/4 uit te komen.
Wel, zo voel ik mij nu... Ik sta met mijn bagagewagentje vol hoop, dromen, frustraties, pijn en ervaringen klaar om naar dat magische perron te gaan. Want daar ligt de balans, de balans tussen mijn compleet uitgeput lichaam en de chaos in mijn hoofd, de balans tussen wat ik wil en wat ik kan. Om die balans te vinden, hoef ik enkel een goeie aanloop te nemen en met mijn wagentje door de muur te rijden, alleen... doodsbang ben ik, doodsbang om nog maar eens met mijn hoofd keihard tegen die muur te lopen. Want die zoektocht, weet u, die is allesbehalve evident. Het is een voortdurende strijd tussen wat ik (terug) wil doen of zijn en wat ik nog (maar) kan doen of zijn. De duizendpoot die iedereen wil helpen, is terug gebracht tot een rupsje dat terug moet leren stappen, laat staan vliegen. En dat steekt, dat is moeilijk, dat is frustrerend. Maar het zal lukken, het zal tijd vragen, dat is zeker, maar het zal lukken.
Het jammere is echter dat het begrip van buitenaf voor die zoektocht bitter klein is. Een eerste kortsluiting was normaal, iedereen zag het aankomen, iedereen kon het rechtvaardigen en 'goedkeuren' als het ware. De 2e kortsluiting helaas, daar is geen begrip meer voor, "je zou het nu toch al moeten weten he"... "een job zonder stress, dat is iets voor jou"... Neen dat is het niet, een job/leven met begrip, dát is iets voor mij, voor iedereen. Een samenleving waarbij er begrip en respect is voor ieders mening en manier van leven, ook al strookt die totaal niet met de jouwe (ik beken, ik maak mij daar ook schuldig aan). Een samenleving waar een drukke agenda niet langer een statussymbool is, als wel een reden om eens grondig na te denken. Eentje waarin mama's geen duizendpoten hoeven te zijn die op alle vlakken perfect moeten zijn. Eentje waarbij we aan elkaar durven toegeven dat het eigenlijk even niet meer gaat of dat het die dag eigenlijk afhaaleten was of dat de was van 2 weken ver er nog staat en de vensters al 2 maand niet gewassen zijn. Zo eentje, waarbij we geen perfecte Instagramfoto's maken om ons toch maar iets beter te voelen over onszelf terwijl we van binnen stilletjes huilen.
Dat is wat ik van harte wens, op deze zonnige dag, voor iedereen, begrip en liefde....
Wel, zo voel ik mij nu... Ik sta met mijn bagagewagentje vol hoop, dromen, frustraties, pijn en ervaringen klaar om naar dat magische perron te gaan. Want daar ligt de balans, de balans tussen mijn compleet uitgeput lichaam en de chaos in mijn hoofd, de balans tussen wat ik wil en wat ik kan. Om die balans te vinden, hoef ik enkel een goeie aanloop te nemen en met mijn wagentje door de muur te rijden, alleen... doodsbang ben ik, doodsbang om nog maar eens met mijn hoofd keihard tegen die muur te lopen. Want die zoektocht, weet u, die is allesbehalve evident. Het is een voortdurende strijd tussen wat ik (terug) wil doen of zijn en wat ik nog (maar) kan doen of zijn. De duizendpoot die iedereen wil helpen, is terug gebracht tot een rupsje dat terug moet leren stappen, laat staan vliegen. En dat steekt, dat is moeilijk, dat is frustrerend. Maar het zal lukken, het zal tijd vragen, dat is zeker, maar het zal lukken.
Het jammere is echter dat het begrip van buitenaf voor die zoektocht bitter klein is. Een eerste kortsluiting was normaal, iedereen zag het aankomen, iedereen kon het rechtvaardigen en 'goedkeuren' als het ware. De 2e kortsluiting helaas, daar is geen begrip meer voor, "je zou het nu toch al moeten weten he"... "een job zonder stress, dat is iets voor jou"... Neen dat is het niet, een job/leven met begrip, dát is iets voor mij, voor iedereen. Een samenleving waarbij er begrip en respect is voor ieders mening en manier van leven, ook al strookt die totaal niet met de jouwe (ik beken, ik maak mij daar ook schuldig aan). Een samenleving waar een drukke agenda niet langer een statussymbool is, als wel een reden om eens grondig na te denken. Eentje waarin mama's geen duizendpoten hoeven te zijn die op alle vlakken perfect moeten zijn. Eentje waarbij we aan elkaar durven toegeven dat het eigenlijk even niet meer gaat of dat het die dag eigenlijk afhaaleten was of dat de was van 2 weken ver er nog staat en de vensters al 2 maand niet gewassen zijn. Zo eentje, waarbij we geen perfecte Instagramfoto's maken om ons toch maar iets beter te voelen over onszelf terwijl we van binnen stilletjes huilen.
Dat is wat ik van harte wens, op deze zonnige dag, voor iedereen, begrip en liefde....
Ik zou zeggen, maakt u niet druk. Geniet van het leven. Ze is zo kort , en het ga niet altijd zo als we willen , spijtig genoeg. Maar we hebben super mooi moment had, en zijn er nog zo veel die komt. Ik kan niet meer doen wat ik wil, mijn vorige leven is weg voor goed. Alle dagen pijn, frustratie, maar ik heb leren accepteren. En mijn kinderen zijn voor een groot stuk mijn steun. En als ik kijken naar hun , denk ik "je bent goed bezig " en dat breng mij blij. Veel groetjes. Cindy (sorry voor de fout en, je weet wel hé franstalig 😉)
BeantwoordenVerwijderenInderdaad Cindy, het leven is te kort en we kunnen er maar beter het beste van maken he! Onze kinderen zijn inderdaad onze trots, dat is mama-zijn (en papa-zijn natuurlijk ook) x
Verwijderen