Licht uit

11 maanden is het nu bijna, 11 maanden sinds het licht compleet uit ging. Dat is lang, bijna een jaar zelfs. Een jaar waarin ik mezelf beter leerde kennen, wat wil ik echt, wie ben ik echt? Maar jammer genoeg ook een jaar waarin ik de mensen rondom mij beter leerde kennen. Het is griezelig om zien hoe snel je persona non grata wordt. Een vriendelijk woord blijkt plots onoverkomelijk, negeren van de persoon met wie je ooit zo veel te vertellen had lijkt de enige oplossing. Ik zou het hen willen kwalijk nemen, maar is dat nu niet net onze maatschappij vandaag? Als je niet meedraait, tel je niet mee. Met een gips, een kruk of een verband kan je nog aantonen dat je niet in de haak bent, maar een burn-out dat is niet aan je te zien. Pas op, ik heb er mij ook schuldig aan gemaakt aan het veroordelen van mensen aan wie je niet ziet dat ze ziek zijn, wie niet... Misschien moeten we pleiten voor een verplicht uniform: slordige haren, slonzige kleren en een verband rond ons hoofd. Dan is het zichtbaar. Sssst, maar ik liep ook vele dagen zo rond hoor (zonder het verband welteverstaan), maar dat waren de dagen die ik liefst zo snel mogelijk vergeet. De dagen waarop ik geen trap op kon, niet meer kon nadenken of praten en enkel binnen in mijn veilige cocon wou zitten. Het is namelijk iets vies als het licht uitgaat. Als je een ijverige mier bent zoals ikzelf (en de meeste mensen die hiermee te maken krijgen), dan is dat de hemel die op je hoofd valt. Letterlijk, boink, floeps, licht uit. Akelig. En dan loop je te zoeken in het donker naar die lichtschakelaar waarbij je onvermijdelijk overal tegenaan loopt, je dikke teen stoot, je elleboog schaaft, op je knie valt, maar uiteindelijk na veel blutsen en builen vind je de schakelaar. Halleluja. En dan kan het oplappen beginnen van al die blutsen en builen. En geloof me, da's nogal een karwei. Een paar maanden ben ik daarmee bezig geweest. Af en toe was er storing en ging het licht weer uit. Alleen stond ik toen dichter bij de schakelaar dus ik kon het sneller oplossen, oef. Die veilige cocon die was beetje bij beetje niet meer nodig. De deuren en ramen konden weer open, ik kon weer op stap en zachtjes aan terug leren vliegen. Ik kreeg weer zin in koken en schrijven (rara vanwaar de blog...) en kleine dingen. En nu, na 11 maand denk ik er klaar voor te zijn om er terug in te vliegen. Niet meer op dezelfde onbesuisde manier, maar nu met respect voor mezelf en vooral voor mijn eigen grenzen... september is een nieuwe start, nieuw schooljaar, nieuwe school en nieuwe ik. Benieuwd wat dat geeft...