Inktvis en beren

We zijn er, geland in la bella Italia... en wat is het hier weer mooi! Of dat zag ik toch in, eens manlief met mij de berg op reed, want ik had weer last van de aankomstnalangeritmetkids-teleurstelling... dan zie ik dus enkel de nadelen. Maar eens terug op de kamer waar een heerlijke gekoelde fles bubbels stond te wachten ontdekte ik de rijen potjes van l'occitane en besefte dat het hier pure luxe is. Ideaal om onze lege batterijen op te laden.
We gingen al meteen een klein - klimmend - wandelingetje maken met twee hindernissen. Numéro uno: er lopen hier beren, maar hey geen probleem als je eentje ziet blijf je stokstijf staan en verdwijn je nadien geruisloos. De eerste die dat kan met een kwebbelende zevenjarige en twee tweejarigen, graag tips en dan geef ik jou een standbeeld ;-) Numéro due: we mochten bepaalde stukken niet betreden want het WK mountainbike wordt hier georganiseerd... morgen zoeken we een andere berg om te wandelen denk ik zo stilletjes in mijn hoofd...
Deze avond was het galadiner in het hotel, voor hotel-leken als wij (wij zijn doorgaans campingmensen) een hele belevenis. Maar dus, vanavond doften al die Italianen zich piekfijn op en werd er uitgebreid geaperitiefd met massa's hapjes aan het zwembad. Het heeft wel iets moet ik zeggen... obers in smoking brengen heerlijke schaaltjes met o.a. calamares... E moest en zou eentje eten tot ze na tien minuten kauwen besloot dat de enige manier om inktvis te eten is door die keihard uit te spuwen :-) gelukkig zaten we in een hoekje...
Het belooft weer een reis vol avonturen en vertelstof te worden...